به دلیلی که برای خودم هم نامشخصه آدرس وبلاگ به http://vdrums.wordpress.com تغییر کرد، امیدوارم بازهم ببینمتون
نظرات ()
Mike Terrana متولد 21 ژانویه 1960 از نوازندگان بسیار خوب متولد شده در شهر Buffalo, New York آمریکاست که اساساً در سبک هارد راک مشغول به فعالیت بوده ، اولین کار حرفه ای وی در سال 1984 با MCA Band در فستیوال هانوور تورنتو بوده و بعد از اجراهای متعددی که آقای ترانا با بندهای مختلف داشتند شروع به نواختن در سبک های مختلف موسیقی در سالهای 1987 تا 1997 در منطقه Oneida County, New York [Western New York state: Buffalo, Rochester, Niagara Falls, Lockport, Batavia, Olean, Geneva, Canandaigua, Salamanca, Dunkirk, North Tonawanda, Lackawanna, Tonawanda and Jamestown] نمودند، در آن سالها آقای ترانا در شهر لوس آنجلس ساکن بوده و با گیتاریست های مطرحی همچون Yngwie Malmsteen, Tony Macalpine, Steve Lukather و گروهایی مانند Kuni و Beau Nasty همکاری داشته اند.
آقای ترانا در سال 1997 به اروپا نقل مکان نموده و ابتدا 6 ماه در کشور هلند زندگی کرده و پس از آن به کشور آلمان نقل مکان و در اونجا کار تولید محصولاتی برای گربه ها را آغاز نمودند. (where he now owns a Cattery)
ایشان همچنین با گروه های بسیار مطرحی در کشور آلمان همچون Gamma Ray, Rage, Axel Rudi Pell, Roland Grapow [مطعلق با گیتاریست قدیمی Halloween.] و Savage Circus فعالیت های مستمری را داشته و به عنوان نوازنده تور و ظبط گروه Masterplan و همچنین به همراه خانم Tarja Turunen خواننده سابق Nightwish همکاری داشته است.
در فعالیت های وی میتوان به اجراهای instrumental fusion genre and performs drum clinics در سرتاسر دنیا برای شرکت های تولید کننده درامز و سیمبال از قبیل world for Drumcraft و Meinel اشاره نمود.
ایشان غیر از نوازندگی درامز از طرفداران پروپاقرص آقای فرانک سیناترا خواننده و بازیگر شهیر آمریکایی بوده و به همراه آقای Kiko Loureiro گیتاریست مشهور گروه برزیلی Angra دست به اجرای آهنگ های قدیمی آقای سیناترا به صورت زنده در اجراهای خود زده است، همچنین ایشان به خاطر داشتن صدایی پرطنین و لهجه بومی انگلیسی به عنوان راوی در گروه هایی همچون Haggard و Rage فعالیت کرده اند.
مشخصات کلی ساز ایشان نیز به شرح ذیل می باشد:
شرکت تولید کننده: Drum Craft
مدل: Mike Tettana's coustom Kit
بیس درام: 22*22"
تام تام: 8"، 10"، 12"، 14"، 16"
فلورتام: 18"
و دوتا اسنیردرام 14" و 13"
و سیمبال های شرکت Meinel مدل MB10
نظرات ()
Traditional grip یا Orthodox grip به دست گرفتن سنتی برای نگه داشتن درام استیک در دست چپ برای نواختن پرکاشن و یا درامز از قدیمی ترین اصول نواختن سازهای کوبه ای می باشد که تقریباً در 1800 میلادی مورد استفاده قرار می گرفته، به صورتی که برخلاف matched grip که استیک در هر دو دست به یک صورت قرار می گیرد در این روش استیک در دست چپ و راست متفاوت بوده و استیک در دست راست به صورت overhand grip و در دست چپ به صورت underhand grip می باشد.
این نوع گریپ منحصراً برای نواختن برروی اسنیر درام بوده و مخصوصاً در زمان نواختن مارش های نظامی مورد استفاده قرار می گرفته ولی بعدها برروی درامز کیت نیز مورد استفاده قرار گرفته است. گفته شده است از فواید این نوع گریپ می توان به استیک کنترل بسیار بالا و نواختن با داینامیک (حرکت) بسیار آرام و کم اشاره نمود که این امر کاملاً برعکس نواختن به صورت Matched می باشد ولی دلیلی برای اثبات بر این ادعا وجود ندارد.
این نامگذاری از این رو بوده است که در ایام قدیم در هنگام حمل اسنیر درام می بایست آن را با بند برروی شونه راست بست و این مسئله باعث می شود که اسنیر درام به صورت عمودی قرار نگرفته و سمت چپ آن بالاتر برود و اگر استیک در هر دو سمت به صورت overhand در دست قرار گیرد نواختن آن بسیار سخت تر و نحوه قرارگیری آن بسیار زشت خواهد بود، بنابراین در این مورد برای نواختن راحت تر آن می بایست از استیک در دست چپ به صورت underhand استفاده شود حتی اگر اسنیر درام برروی یک پایه قرارگرفته شده باشد، درامرهای بسیاری سطح اسنیر خود را کمی به سمت راست و پایین کج می کنند تا از این استیل برای نواختن مارشها استفاده نمایند در صورتی که ایجاد این شیب اصلاً لزومی ندارد.
نوازندگان آمریکایی بیشترتمایل به استفاده گریپ را به صورت overhand دارند، در صورتی که با underhand تکنیک های بیشتری قابل استفاده است که هرکدام با ایجاد تغییراتی در محل قرارگیری انگشت ها فراهم می شود.
در این تکنیک برای حرکت دادن سریع استیک نیاز است که انگشت شصت و سبابه دست چپ بسیار تقویت شود به این دلیل که استیک در فضای بین انگشت های ذکر شده قرار گرفته و این انگشت ها به صورتی که شصت برروی آن و بند اول انگشت سبابه به دور آن قرار می گیرد (درواقع فقط نوک انگشتان برای به حرکت دورآوردن استیک با آن تماس مستقیم دارد) و تکیه گاه آن برروی انگشت حلقه (انگشت حلقه ازدواج) با کمک انگشت کوچک که در زیر آن قرار می گیرد میسر می شود.
آقای Sanford A. Moeller کتابی با عنوان Moeller Method یا Moeller Technique در خصوص فراگیری این استیل گریپ نوشته اند که بعد ها آقای جیم چاپلین در سال 1938 و 1939 این متود ها را گسترش داده و امروزه متودهای ایشان کاربرد بیشتری نسبت به متودهای آقای مولر دارد.
بعضی از نوازندگان درامز و پرکاشن این نوع روش را رد کرده و معتقدند استفاده از روش Matched بسیار ساده تر بوده و دینامیک نواختن ساز بسیار بهتر و صدای تولید شده بسیار با کیفیت بالاتری است، برخلاف استیل matched grip آلمانی، فرانسوی و آمریکایی روش سنتی به دست گرفتن درام استیک بسیار به ندرت توسط نوازندگان استفاده می شود ولی همچنان این روش در بین نوازندگان بسیار حرفه ای درامز و پرکاشن محبوب بوده و از نظر آنها ظرافت خاصی در آن نهفته است، همچنان در مراسم هایی که نوازندگانی به صورت گروهی مارشهای نظامی را می نوازند از این روش استفاده می شود.
از دیگر روشهای استفاده از درام استیک می توان به Matched Grip اشاره نمود.
ادامه دارد...
نظرات ()
Serge "Jojo" Mayer متولد 18 ژانویه 1963 (سن 47) از با استعداد ترین درامر های سویسی تبار که در شهر زوریخ متولد و در نیویورک بزرگ شد، او فرزند یک موزیسین تور و فصلی بود و به همین دلیل از سنین بسیار آغازین حیات خود با حرفه نوازندگی درامز آشنا شد، وی اولین مجموعه درامز خود را در سن دو سالگی هدیه گرف، آغاز موسیقی در سنین کم باعث شد که وی در سن 18 سالگی به یک نوازنده کاملاً حرفه ای درامز تبدیل شود و در همین سن بود که به گروه Monty Alexander پیوست.
این سرآغازی مهم بود برای آشنایی و درک موسیقی Jazz، این فرصتی بود برای شرکت در فستیوال های مهمی همچون North Sea Jazz Festival, Montreux, Nice, and Athens etc و تبدیل آن به شغلی حرفه ای برای همکاری با بزرگانی همچون Dizzy Gillespie و Nina Simoneولی این امر در نهایت باعث ترک عرصه موسیقی جز و گرایش وی به موسیقی DnB (Drum 'n' Bass electronica) گردید.
موسیقی Jojo Mayer تحت نفوظ دوئت های جز، DnB و جانگل بوده و هست، از دلائل مشهوریت وی می توان به توانایی اجرای قطعات ریتمیک برنامه ریزی شده جانگل و DnB موزیک برروی ساز آکوستیک درامز اشاره نمود. از دیگر توانایی های جالب Jojo Mayer می توان از تکنیک های گوناگون وی از جمله Heel-toe که از تکنیک های بسیار پیشرفته Bass Drum و Moeller stroke که از تکنیک های بسیار پیشرفته برروی Snare Drum می باشد اشاره نمود.
در سبک نوازندگی Mayer نوازندگان بزرگی تاثیر گذار بوده اند و می توان از نوابغی همچون Tony Williams, Jack DeJohnette و غول درامز آقای بادی ریچ (Buddy Rick) یاد نمود.
از دیگر فعالیت های فوق العاده آقای Mayer می توان به همکاری با گیتاریست مشهور David Fiuczynski گیتاریست آوانتگارد راک Screaming Headless Torsos و راه اندازی محافل ممنوع موسیقی زنده و زیر زمینی شهر نیویورک اشاره نمود، همچنین لازم به ذکر است Signature ایشان برروی درامز های Sonor موجود می باشد.
Discography:
With Intergalactic Maiden Ballet:
* 1992 - Square Dance
* 1994 - Gulf
With John Medeski:
* 1994 - Lunar Crush
With Screaming Headless Torsos:
* 1995 - Screaming Headless Torsos
Sulfur:
* 1998 - Delirium Tremens
Jojo Mayer & Nerve:
* 2007 - Prohibited Beats
* 2010 - EP1
* 2010 - EP2
نظرات ()
Mallet یا درامز استیک ابزاریست برای نواختن و ایجاد صدا در سازهای درامزو پرکاشن، به این ابزار beaters, drumsticks و Brush نیز گفته می شود.
درامز استیک از چهار بخش مختلف تشکیل می شود که عبارتند از Tip, Shoulder, Shaft and Butt که مهمترین قسمت آن Tip یا سر استیک می باشد که با اشکال متنوعی تولید و استفاده می شود، این اشکال شامل acorn, barrel, oval and round می باشد که قالباً به شکل دانه های بزرگ تسبیح و یا خر مهره است، به صورت سنتی Tip از جنس خود بدنهء استیک تولید می شده است ولی در سال 1958 شخصی به نام Joe Calato در نیاگارا نوع جدید از Tip را که از جنس نایلون (پلاستیک) ساخته شده بود ابداع کرد، در سال 1970 Drinan and Paul Kiersted این اختراع را تکمیل نموده و به شکل امروزی که برای نواختن درامز و پرکاشن مورد استفاده است تولید کردند، این نوع از Tip های پلاستیکی صدایی زنگ دار تر و تیز تر از Tip های چوبی تولید می کنند و کاربرد بسیار خوبی برروی Cymbal ها و تولید صداهای جالب تر با Sustain (دوام) بالاتر دارند.
تنها ایراد اینگونه Tip ها شکستن براثر attack های بالای درامرز و پریدن و جداشدن از قسمت Shoulder و Neck استیک بوده ولی در مجموع یکی از مورد استفاده ترین Tip ها برای نوازندگان درامز می باشد.
پایین تر از Tip شانه یا Shoulder یا Neck استیک قراردارد که این قسمت برای زدن ضربه های محکمتر بر روی سیمبال ها و لبه های طبل ها (Rimshots) و استفاده برروی دیگر آلات موسیقی متصل به درامز مانند Woodblock و Cowbell استفاده می شود، مقاومت این قسمت از استیک بسیار بالاتر از Tip بوده و معمولاً برای تولید صداهایی با توان بالاتر مورد استفاده قرار میگیرند ولی این قسمت هم بعد از ضربه های مکرر و زیاد خرد شده و در نهایت خواهد شکست.
معمولاً نوازنده های آماتور برای ماندگاری بیشتر این قسمت در زمان "تمرین" از نوارهای پلاستیکی که به دور آن پیچیده می شود استفاده می کنند، که متاسفانه این مسئله هم باعث خرابی سیمبال ها شده [در درازمدت به دلیل محکمتر شدن ضربات برروی سنج برای تولید صدای بهتر، باعث له شدگی و پاره شدگی آنها می شود] و همچنین این مسئله باعث تولید صدایی ناخوشایند از هر کدام از قسمت های دیگر تشکیل دهنده ساز می شود.
دیگر قسمت های باقی مانده استیک متشکل از Shaft و Butt بوده که Shaft قسمتی است که درامر برای نگه داشتن استیک از آن استفاده می نماید و معمولاً از همان جنس قسمت های دیگر استیک بوده و در بعضی از موارد با پوششی لاستیکی برای جلوگیری از لیز خوردن، عرق کردن و تاول نزدن دست نیز مورد استفاده قرار می گیرد، لازم به ذکر است اینگونه از استیک ها با عناوین Coated و DIP در بازار عرضه می گردند. Butt که دقیقاً در قسمت انتهایی درام استیک قراردارد و در بعضی از موارد به عنوان Tip نیز عمل می کند، البته این قسمت را بیشتر در مواقع ضربه زدن بر روی طبل ها مورد استفاده قرار می دهند.
درمجموع استیک ها از چوب های بسیار مقاومی ساخته می شوند که از زود خرد شدن و شکستن آنها جلوگیری می نماید، اگر در زمان نواختن می بینید که استیک شما می شکند و یا به شکل نامناسبی خراشیده می شود اطمینان داشته باشید که نحوه Attack های شما کملاً اشتباه بوده و به قول ایرانی ها شلنگ تخته انداخته اید.
نوازندگان درامز از دو استیک همزمان و هم اندازه به دو روش Traditional Grip و Matched Grip استفاده می نمایند.
ادامه دارد...
نظرات ()با عرض سلام مجدد خدمت دوستان
از قدیم گفتن هرچی حساب پیش خودت می کنی آخرش خراب میشه، ماهم فکر میکردیم قراره بریم شیراز و بعد هم در یکی از پادگان های سپاه در تهران خدمت کنیم، اما نمیدونم چی شد که سر از شهر کرمان و پادگان 05 و نیروی زمینی ارتش درآوردیم 
در حال حاضر بعد از 21 ماه خدمت نامقدس سربازی بالاخره تصمیم به آپدیت مجدد وبلاگ گرفتم امیدوارم صبور باشید از روند کند آپدیت وبلاگ ناراحت نشوید.
نظرات ()
با سلام خدمت دوستان
با عرض پوزش بنده حقیر تا ٢ ما آینده به علت انجام فریضه ملی و ارزشمند حمالی وظیفه (سربازی) و حضور در کنار هموطنان شیرازی برای دوران آموزشی قادر به به روز رسانی وبلاگ نیستم. اگر زنده موندم و جزو تلفات نظامی و اسیران دشمن فرضی نشدم حتماً عین بچه آدم وبلاگ آپدیت میکنیم.
با احترام
آرش
نظرات ()
استیو گاد (Steve Gadd) متولد نهم آوریل 1945 در روچستر نیویورک، یکی از مشهورترین درامرهای فصلی موسیقی فانک/جز/لاتین عصر حاضر که در طول فعالیت هنری اش با افراد سرشناسی چون پائول مکارتنی، پل سیمون ، استیلی دان ، جو کوکر ، باب جیمز ، چیک کورا ، اریک کلپتون و ادی گومز و خیلی نوازندگان و هنرمندان صاحب سبک دیگر همکاری داشته است.
استیو با حمایت های عموی خود که یک درامر ارتشی بود در سن هفت سالگی شروع به نواختن درامز نمود، استعداد فوق العاده وی باعث شد بعد از اتمام دوره دبیرستان وارد کالج موسیقی منهتن شود و مدت دو سال در آنجا به فراگیری موسیقی پرداخت. ذوق و استعداد سرشار او باعث شد پس از گذراندن دوره 2 ساله خود به مدرسه موسیقی Eastman، یکی از بزرگترین و معتبرترین مراکز آموزش موسیقی در جهان با عنوان اختصاری ESM، انتقال یابد.
وی در دوران تحصیل خود شب ها به همراه نوازندگان جوان و نو پایی چون Gap Mangione، Chick Corea, Chuck Mangione, Joe Romano و Frank Pullara در کلوپ های مختلف موسیقی به نوازندگی می پرداخت. استیو اخر دهه شصت، کالج را به پایان رساند، در حالیکه همکاری اش با Chuck Mangione و برادر چاک Gap Mangione همچنان ادامه داشت.
پس از اتمام دوره تحصیل از طرف ارتش برگزیده شد و به مدت سه سال به عنوان درامر در یک گروه موسیقی نظامی مشغول به کار شد. با به پایان رسیدن دوره استخدامش در ارتش، با یک گروه سرشناس موسیقی در نیویورک همکاری خود را آغاز نمود. در سال 1972 با تونی لوین Tony Levin و مایک هولمز Mike Holmes یک گروه سه نفره تشکیل داد و همراه آنان راهی نیویورک شد. علی رغم از هم پاشیده شدن این گروه استیو همچنان به فعالیت های استودیویی خود ادامه داد. او با گروه جز Return to Forever که رهبری آن را Chick Corea برعهده داشت، همکاری نمود، اما از آنجا که فعالیت در استودیو را به برگزاری تورهای مختلف ترجیح می داد، ناگزیر به ترک این گروه شد.
در دهه های 70 و 80 او تورهای بین الملی برگزار نمود و با پل سیمون و Al Di Meola ، نوازنده برجسته گیتار، همکاری کرد. در آن زمان بسیاری از مردم او را به علت یک تشابه اسمی کاملا اتفاقی عضو گروه راک Charlie می دانستند، بالاخره او در تور 'We're on a Mission from Gadd' به طرفدارانش اعلام کرد که این شخص در واقع درامر دیگری هم نام استیو است، او خطاب به حضار اظهار داشت :" در حقیقت من هیچگاه این استیو گاد دوم را ندیدم، هر چند پیش آمده که هر دو در یک هتل مشترک اقامت داشته باشیم ، احتمالا او پیام های مرا دریافت می کرده و برعکس من نیز پیام های مربوط به او را. "
در اواخر دهه 70 استیو گاد به یکی از برجسته ترین و مشهورترین نوازندگان درام جهان بدل شد، آلبوم های او بسیار پرفروش بود، علی الخصوص در کشور ژاپن که بسیاری از درامرهای حرفه ای از استیو الگو می گرفتند. Chick Corea در مورد او گفته است :" هر درامری سعی دارد مانند گاد بنوازد، زیرا نوازندگی او کاملا بی عیب و نقص است، در حقیقت او کسی است که تفکرات آهنگسازی را به درام نیز منتقل کرده است." آلبوم های جاز Corea با عناوین Friends و Three Quartets نمونه های قابل توجهی از قدرت نوازندگی استیو گاد به شمار می روند.
از جمله درامرهای محبوب استیو گاد می توان به افرادی چون : Elvin Jones, Tony Williams, Jack DeJohnette, Buddy Rich و Louie Bellson. اشاره نمود. استیو گاد از سال 1976 از درام های یاماها Yamaha مدل Birch Custom Absolute و سیمبال های Zildjian K Custom و Vic Firth sticks با امضاء خود استفاده کرده است.
در دهه 90 استیو پرکارتر از همیشه ظاهر شد، با اریک کلپتون، پل سیمون و Michel Petrucciani همکاری داشت. آثاری چون Both Worlds و Live In Tokyo نمونه های از همکاری او با Petrucciani است، در حقیقت Michel در زمره صمیمی ترین همراهان استیو به شمار می رفت. متاسفانه فعالیت های مشترک آن دو در زمینه موسیقی دیری نپایید و مایکل در اوایل سال 1999 در حالیکه کار بر روی دو آلبوم جدید را ناتمام رها کرد، درگذشت. در سال 2002 استیو گاد به دلیل اقدامات ثمربخشی که در عرصه نوازندگی درام به انجام رسانده، موفق به دریافت جایزه ویژه "انجمن نوازندگان درام" شد. در سال 2003 نیز جایزه Zildjian به عنوان موفق ترین درامر آمریکایی و تلاش های بی وقفه سی سال اخیرش در زمینه نوازندگی درام به او اعطا شد. در حال حاضر او کماکان مشغول همکاری با افرادی چون James Taylor ، Chick Corea و اریک کلپتون است.
References:
wikipedia
harmonytalk
drstevegadd
stevegadd my space
نظرات ()مشخصات نویسنده
درباره : در این وبلاگ سعی خواهد شد در حد توان و امکانات موجود مطالب تخصصی و مفیدی در باره درامز در اختیار دوستاران این ساز کوبه ای قرار گیرد، از دوستان گرامی که در این امر مارا یاری می کنند پیشاپیش تشکر قدردانی می گردد. با احترام آرش
پروفایل مدیر : آرش
آرشیو وبلاگ
مطالب اخیر
لینکستان
نویسندگان همکار
امکانات جانبی
